Mario Andrea Rigoni, Η σκοτεινή όψη των πραγμάτων

Η πρώτη μου γνωριμία με τις πολύ αξιόλογες εκδόσεις Loggia έγινε με την εξαιρετική ποιητική συλλογή “Χαίρομαι που είμαι εδώ” του Alden Nowlan. Στο σύνολό τους πρόκειται για θαυμάσια ποιήματα, ενώ ορισμένα από αυτά είναι κορυφαία. Προσωπικά, ξεχώρισα ως αγαπημένα μου τα: “Ιστορικής σημασίας γεγονότα”, “Σύγκριση”, “Περί της φύσεως της ανθρώπινης ευσπλαχνίας”, “Ανταλλαγή δώρων”, “Ενόρμηση ζωής”, “Κάνει επιδρομή στο ψυγείο και συλλογίζεται την πατρότητα“.

Φωτογραφία τραβηγμένη στο εσωτερικό της Ενετικής Λότζια στο Ηράκλειο Κρήτης

Το δεύτερο βιβλίο που πραγματικά απόλαυσα ήταν “Η σκοτεινή όψη των πραγμάτων” του Mario Andrea Rigoni. Έχω μεγάλη αδυναμία στις σύντομες αφηγήσεις, οι οποίες ταυτόχρονα συνδυάζουν περιεχόμενο μεστό και ουσιαστικό. Δεν το καταφέρνουν όλα τα σύντομα έργα αυτό, αντιθέτως είναι το μεγάλο ζητούμενο στη μικρή φόρμα. Η τέχνη της αφαίρεσης ενέχει πάντα τον κίνδυνο να αφαιρεθεί και το ουσιώδες.

Το βιβλίο του Ριγκόνι αποτελεί μια συλλογή δεκαεπτά διηγημάτων και ενός παραμυθιού, όπως διαβάζουμε στο εξώφυλλο. Πρόκειται για αξιοπρόσεκτες αφηγήσεις που, κατά τη γνώμη μου, εγκολπώνονται και αναδεικνύουν το παράδοξο, το οποίο ούτως ή άλλως υπάρχει στη ζωή είτε το παρατηρούμε ή όχι, και αιφνιδιάζουν τον αναγνώστη με την αλλαγή γωνίας λήψης την κατάλληλη στιγμή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα, το διήγημα “Στη χλόη”. Προσωπικά, ακόμη και τώρα σκέφτομαι το διήγημα “Το εξομολογητήριο”, υποτίθεται ότι ξεκινάει σαν ένα ανέμελο παιχνίδι ρόλων μεταξύ φίλων και καταλήγει μια καίρια κριτική στην ουσία της εξομολόγησης. Άραγε ο εξομολογητής, αν δεν πιστεύει πραγματικά, μήπως είναι ένας απλώς συνένοχος;

Αντιγράφοντας από το οπισθόφυλλο: “Ο Μάριο Αντρέα Ριγκόνι, πνεύμα αναγεννησιακό, ανάμεσα στις μελέτες για τον Λεοπάρντι και στις μεταφράσεις του Σιοράν, αφηγείται με αξιοσημείωτη μυθοπλαστική ικανότητα τις ιστορίες που τον στοιχειώνουν και τον σαγηνεύουν. Στα σύντομα ή πολύ σύντομα διηγήματά του διαχέει μιαν απόκοσμη ή εξωτική λάμψη· δοκιμάζει και ανατρέπει τα όρια της πραγματικότητας των ηρώων του με παιγνιώδη, ελαφριά διάθεση σε στιλ Καλβίνο ή Μπόρχες. Άλλοτε, δίπλα σε συνοπτικές και υπαινικτικές αφηγήσεις οι οποίες ανακαλούν τον Χέμινγουεϊ, σκηνοθετεί ατμοσφαιρικά τη φρίκη και την αγωνία με φαντάσματα δανεισμένα από τον κόσμο του Πόε ή του Κάφκα· όπως το τρένο του Στην άλλη μεριά, που τρέχει χωρίς επιβάτες μέσα σε μια νύχτα σχεδόν μεταφυσική. Με ειρωνεία ή με χιούμορ, με τρυφερότητα ή σαρκασμό, κινούμενη από το ρεαλιστικό ως το φανταστικό, αλλά και στο παραμυθένιο, η κομψή πρόζα του Ριγκόνι υπογραμμίζει διαρκώς πως τίποτα δεν είναι έτσι καθώς φαίνεται, όπως εύγλωττα υπαινίσσεται και ο τίτλος της παρούσας ανθολογίας διηγημάτων, Η σκοτεινή όψη των πραγμάτων.”

Φωτογραφία τραβηγμένη με φόντο την κρήνη Morosini στο Ηράκλειο
Advertisement
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.