Julio Cortazar, Το κουτσό

Θα προσπαθήσω να γράψω  ακολουθώντας νοερά την αίσθηση που αποκόμισα από το βιβλίο και όχι μια “κουτσή” βιβλιοκριτική…

Η Μάγα και ο Ολιβέιρα συναντιούνται χωρίς έχουν δώσει συγκεκριμένο ραντεβού σε κάποιο σημείο του Παρισιού. Αυτό είναι μόνο η αρχή στο σύμπαν του Cortazar που περιλαμβάνει ίσως τα πάντα. Το βιβλίο διαπνέεται από ποίηση και έναν αναρχικό αυτοσχεδιασμό. Καλλιτέχνες, χιούμορ, μουσική τζαζ, φιλοσοφία, βιβλία, αποσπάσματα εφημερίδων, όλα συναντιώνται, πίνουν ματέ και συζητάνε. Το κουτσό γίνεται μια υπέροχη μεταφορά προς το τέλος του πρώτου μέρους. Ταξίδι πίσω στην Αργεντινή χωρίς τη Μάγα και… Η πλοκή είναι απλώς μια επίφαση (;). Είναι μυθιστόρημα ή μήπως απλώς είναι ένα συγγραφικό παιχνίδι; Ο Cortazar παίζει πατώντας με το ένα πόδι στο πρώτο τετράγωνο και μετά στο άλλο…
Το κουτσό είναι, κατά κάποιον τρόπο, και μία παρομοίωση για τον δεύτερο τρόπο ανάγνωσης του βιβλίου, ο οποίος -για μένα- είναι καλύτερος από τον κλασικό. Αν ακολουθήσει κανείς αυτόν τον τρόπο, το «κέντρο βάρους» του βιβλίου φεύγει από την πλοκή ή από οποιαδήποτε φόρμα. Από οποιαδήποτε αυστηρή φόρμα φεύγει και η επικοινωνία μεταξύ των ηρώων. Ο Cortazar ξέρει πολύ καλά ότι ίσως γίνει το ίδιο και στην επικοινωνία συγγραφέα και αναγνώστη, ότι σίγουρα θα του ασκηθεί αρνητική κριτική για αυτό. Επομένως, στο απόσπασμα 145 παραπέμπει σε ένα απόσπασμα του Γκόμπροβιτς που ξεκαθαρίζει ότι αυτή ήταν η πρόθεση του! Σε εκείνο το σημείο, αγάπησα το βιβλίο, μολονότι ήμουν έτοιμη σχεδόν να το μισήσω… Πάντως, ο Cortazar περιφρονεί τόσο την κριτική όσο και το θαυμασμό για τη λογοτεχνία.
Τέλος, είναι μάλλον αδύνατον να μην αγαπήσει κανείς το κεφάλαιο 7, ακόμη κι αν μισήσει όλο το υπόλοιπο βιβλίο.

Για ένα απόσπασμα του βιβλίου ταυτόχρονα ποιητικό, φιλοσοφικό, χιουμοριστικό, που περιέχει ένα ψήγμα περιφρόνησης προς το θαυμασμό για τη λογοτεχνία, πατήστε με το ένα πόδι εδώ.

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Julio Cortazar, Το κουτσό

Comments are closed.