11.Σπάραγμα

Και την ίδια ώρα, τι πετύχαμε τα παθιασμένα μυρμήγκια της διανοήσης; Πόσα ολοκαυτώματα αποτρέψαμε, πόσα τάγματα εφόδου αναχαιτίσαμε, πόσα στρατόπεδα συγκέντρωσης διαλύσαμε;”
Πέλα Σουλτάτου, Ανκόρ

Όση ώρα περίμενε η Αγγελική στην καφετέρια τον Πέτρο, μια κοπέλα στο διπλανό τραπέζι έγραφε σε ένα μπλοκ σημειώσεων. Ενίοτε έσβηνε ή έσκιζε σελίδες. Φαινόταν απορροφημένη. Κάποια στιγμή ζήτησε να της αδειάσει ο σερβιτόρος το τασάκι. Κι ωστόσο, πριν φύγει, σκίζει και πετάει ακόμη και την τελευταία σελίδα. Η σκηνή κίνησε την περιέργεια της Αγγελικής. Πριν έρθει, λοιπόν, ξανά ο σερβιτόρος, άλλαξε τραπέζι, ξεδίπλωσε το πεταμένο χαρτί και άρχισε να διαβάζει:

Άραγε τι πετυχαίνουν τα μυρμήγκια της διανόησης; Θα ήθελα να σου δώσω τη δική μου απάντηση. Μπαίνοντας στο facebook, πάτησα το join για να έρθω στη βιβλιοπαρουσίαση του Ανκόρ. Σε τόσες και τόσες βιβλιοπαρουσιάσεις είχα πατήσει join, αλλά τελικώς δεν πήγα. Αυτή τη φορά όμως είχα περιέργεια να καταλάβω τι σημαίνει «πολιτική» ενσάρκωση του θανάτου.
Όταν, λοιπόν, σε άκουσα να δίνεις το spoiler του βιβλίου, ταξίδεψα νοητικά στην Κρήτη. Θυμήθηκα τη γιαγιά μου ενώ ήταν ακόμη ζωντανή, αλλά καθηλωμένη στο κρεβάτι, που είχε μια γυναίκα από τη Βουλγαρία να στέκει στο πλευρό της. Είχε, βέβαια, και τα παιδιά και τα εγγόνια της, αλλά πάντως δεν είχε εμένα. Έπλασα, λοιπόν, νοητικά την εικόνα κάποιος να επιτίθεται στη γυναίκα αυτή μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν ελληνίδα. Χωρίς να σκεφτεί αν η γυναίκα αυτή θα προτιμούσε χίλιες φορές να βρίσκεται στη χώρα της στο πλάι της δικής της γιαγιάς ή μάνας. Και η εικόνα αυτή της φαντασίας, μου φάνηκε τόσο άθλια, ακατανόητη και τρομακτική, ώστε παρόλο που ήθελα να βρω το θάρρος να σου μιλήσω (υπερνικώντας το κλασικό δέος που νιώθουν οι αναγνώστες για τους συγγραφείς λες και δεν είναι κανονικοί άνθρωποι) αντ’ αυτού σηκώθηκα και έφυγα.
Κι ωστόσο γυρνώντας με το μετρό πίσω στην ασφάλεια και την ησυχία του σπιτιού, άρχισε αναπόδραστα μέσα μου ένα brainstorming από το οποίο η πλέον αξιοσημείωτη λεπτομέρεια έχει ως εξής: λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου, μπήκα σε ένα ταξί. Δεν είχα διάθεση, ως συνήθως, να μιλήσω με τον ταξιτζή για κανένα θέμα. Όμως, ο ταξιτζής είχε ανάγκη να μιλήσει και ξέσπασε: «Εγώ τους ψήφισα, αλλά αυτό που έγινε ήταν έγκλημα. Σκότωσαν το παλικάρι.»
Κι επανερχόμαστε στο σημείο με τα μυρμήγκια της διανόησης. Άραγε τι καταφέρνουν; Καταφέρνουν να μας θυμίσουν (σε εμάς του μορφωμένους που ενίοτε κοροϊδεύουμε τους ταξιτζήδες στα social media) αυτό που ο ταξιτζής ήδη ξέρει, κι ας μην έχει διαβάσει λογοτεχνία: ότι πρέπει να μιλάμε με θάρρος για την αδικία. Γιατί αυτό είναι πιο σημαντικό από ένα παιχνίδι ματαιοδοξίας (όπως γίνεται μερικές φορές η τέχνη). Ή ίσως και να κάνω λάθος. Γιατί αυτό είναι η τέχνη. Ένα σπάραγμα, μια μορφή επικοινωνίας, μια στιγμή που οι άνθρωποι ενώνουν τη σκέψη τους έστω και για μια στιγμή, γιατί η αδικία είναι αδικία ακόμη κι αν δε γίνεται σε εμάς, αλλά σε κάποιον άλλον. Κι ωστόσο…

Έτσι, τέλειωνε αυτό που έμοιαζε με γράμμα. Κι ωστόσο τι; Ένα ταξί κίτρινο σαν ήλιος σταμάτησε έξω από την καφετέρια. Ήταν ο Πέτρος.
Ο ήλιος ήταν φωτεινός, έλαμπε και ενέπνεε αισιοδοξία σαν το Ανκόρ. Ο ήλιος που θα μας καλέσει όλους μια μέρα κοντά του. Ηλιοκαλέσματα.
Καθώς βλέπει τον Πέτρο να μπαίνει μέσα στην καφετέρια, η Αγγελική σκέφτεται: “Η τέχνη και η εξέγερση δεν θα πεθάνουν παρά μόνο με τον τελευταίο άνθρωπο. Ο Καμύ δεν το είπε αυτό; Να θυμηθώ να το γκουγκλάρω…”

Posted in Uncategorized

10.Ω, τι ειρωνεία!

Η λέξη “irony” προέρχεται από τη λέξη ειρωνεία και δεν χρειάζεται να σπουδάσεις γλωσσολογία στο Harvard για να το καταλάβεις αυτό. Ωστόσο, ω, τι ειρωνεία! Η λέξη ειρωνεία δεν έχει κανένα σχολιασμό στην ελληνική wikipedia. Κι έτσι, η Αγγελική δεν μπορούσε να βρει με γρήγορο και άμεσο τρόπο τι σήμαινε η σωκρατική ειρωνεία. Αντίθετα, στην αγγλική wikipedia, όχι μόνο υπήρχε η λέξη irony με ανάλυση, αλλά υπήρχε και σαφής εξειδίκευση στη λέξη “socratic irony“.
Δεν πειράζει όμως! Κάθε εμπόδιο για καλό. Ήταν αναγκασμένη να διαβάσει την Απολογία του Σωκράτη, ώστε να ανακαλύψει τη φράση:

ἐγὼ δέ, ὥσπερ οὖν οὐκ οἶδα, οὐδὲ οἴομαι· ἔοικα γοῦν τούτου γε σμικρῷ τινι αὐτῷ τούτῳ σοφώτερος εἶναι, ὅτι ἃ μὴ οἶδα οὐδὲ οἴομαι εἰδέναι
(Εγώ, αυτά που δεν ξέρω, ούτε νομίζω ότι τα ξέρω. Φαίνεται λοιπόν ότι είμαι λίγο σοφότερος από αυτόν, επειδή αυτά που δεν ξέρω, δεν νομίζω ότι τα ξέρω.)

Τι παράδοξο, όμως, η αθηναϊκή άμεση δημοκρατία, καταδικάζει σε θάνατο έναν άνθρωπο που ήταν σε ηλικία 70 ετών. Είναι άραγε ο θάνατος το μεγαλύτερο κακό; Ή μήπως δεν πρέπει να το νομίζουμε, αφού δεν το ξέρουμε;
Τους τις πετάει τις σπόντες ο Σωκράτης στην απολογία του. Ω, τι ειρωνεία!

Posted in Uncategorized

9.Συντελεστής δόμησης

Τέσσερα χρόνια πριν, όταν είδε στο ίνμποξ του facebook ένα νέο μήνυμα από κάποιον με τον όνομα Πέτρος Κελίκος, δεν πήγε το μυαλό της αμέσως στον Πέτρο. Είχαν χρόνια να ειδωθούν.
Μόλις διάβασε το μήνυμα, όμως θυμήθηκε: “Συντελεστής δόμησης ο,6. Τι κάνεις;”

Στα φοιτητικά τους χρόνια η Αγγελική συχνά του έκανε σχόλια για τη μεγάλη μύτη του.
-Είσαι σίγουρος ότι αυτό το πράγμα είναι η μύτη σου; Γιατί κάθε φορά που μετακινείται, αλλάζει ο συντελεστής δόμησής της.
-Πολύ καλό. Να μας το ξαναπείς το καλοκαίρι να δροσιστούμε.
-Τώρα σοβαρά… Αν σκεφτείς τα χρήματα που θα γλυτώσεις στο μέλλον από την εξοικονόμηση σε αντηλιακό, ίσως θα πρέπει να τολμήσεις μια επέμβαση πλαστικής χειρουργικής.
-Καλά εσύ χαραμίζεσαι εδώ. Θα έπρεπε να σε στείλουμε ή στη ΝΑΣΑ ή στους Μόντυ Πάιθονς. Πάντως κάπου μακριά…
Και τότε γελώντας, άρχιζε η Αγγελική να τον χτυπάει φιλικά στην πλάτη.
Όμως, δεν ήταν μόνο αυτό. Τους έδεναν ατέλειωτες συζητήσεις μαζί με το Γιάννη (το τότε αγόρι της Αγγελικής) και τη Ματίνα ή τη Φωτεινή ή τη Νάνσυ (την εκάστοτε κοπέλα του Πέτρου ανάλογα με το έτος).
Τα χρόνια πέρασαν. Χάθηκαν λόγω δουλειάς και ρουτινοποίησης μέχρι που το μέσο κοινωνικής δικτύωσης, τους έφερε ξανά κοντά.
-Γιατί με έκανες add; Τώρα θα πρέπει να μπαίνω καθημερινά στο Facebook, για να σου γράφω κακίες, του έγραψε η Αγγελική.
-Να με κάνεις unfriend αν σου βαστάει, απάντησε ο Πέτρος.
-Όχι, δε γίνεται. Πρώτα θα πατήσω το deactivate account και μετά θα σε κάνω unfriend.
-Σιγά, καλέ! Εγώ έχω κάνει unfriend το μισό μου σόι και άλλα 10 άτομα. Κανένας από αυτούς δεν νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση. Για την ακρίβεια ούτε καν το καταλάβανε. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν τους έκανα like στις αναρτήσεις τους.

Αν αυτό που ένωνε την Αγγελική και τον Πέτρο, εκτός από το facebook, ήταν και η τρέλα ή/και η ευφυΐα, θα έμενε αναπάντητο ερώτημα. Πάντως ο συντελεστής δόμησης της μύτης του Πέτρου ήταν 0,6.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

8.Παιδική αθωότητα

Καθώς ο Πέτρος άνοιγε την πόρτα για να φύγει από την καφετέρια, η Αγγελική άρχισε να κάνει σκόρπιες σκέψεις. “Οι περισσότερες -αν όχι όλες- οι θρησκείες θεωρούν το φόνο ως αμαρτία. Αλήθεια, αν ο φόνος ήταν από καταβολής κόσμου κάτι κακό, γιατί ήταν αποδεκτή πράξη η απόφαση των αθηναίων δικαστών να καταδικάσουν το Σωκράτη να πιει το κώνειο; Στο κάτω κάτω ο Σωκράτης δεν ήταν ένας serial killer. Αντίθετα, έμελλε να γίνει ένας από τους φιλοσόφους με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κι ωστόσο κι εγώ ως παιδάκι δεν σκότωνα τα τζιτζίκια στη στέρνα του παππού; Για ποιό λόγο δεν αισθανόμουν ότι κάνω κάτι κακό; Κι όταν ψαρεύει κανείς; Όταν ο μπαμπάς σκότωνε κοτόπουλα; Ποιός αισθάνεται τύψεις;…
Η λέξη κλειδί είναι η λέξη “αισθάνεται“. Ίσως για να εμποδίσουμε τον εαυτό μας να κάνει μια πράξη βίας, θα πρέπει να νιώσουμε ότι αυτό είναι λάθος. Οι άνθρωποι δεν δρουν πάντα με την επεξεργασία της λογικής. Αλήθεια, γιατί δεν ερωτευτήκαμε ποτέ με τον Πέτρο; Τόσο λογικοί ήμασταν πάντα; Τελοσπάντων, ίσως να ζούμε έναν έρωτα πλατωνικό. Αλλά τι είναι πλατωνικός έρωτας; Ποιός νοιάζεται; Πάω σπίτι να διαβάσω την Απολογία του Σωκράτη…”

Posted in Uncategorized

7.Η σχετικότητα της ηθικής

-Ξέρεις, Πέτρο, έκανα κάποιες σκέψεις διαβάζοντας το “Έγκλημα και Τιμωρία”.
-Ε, καλά. Δεν είσαι η μόνη. Ξέρεις πόσοι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη το έχουν πάθει αυτό;
Ο Πέτρος ήταν φίλος της Αγγελικής από τα φοιτητικά τους χρόνια. Τους έδενε η αμοιβαία ανάγκη να κοροϊδεύουν ο ένας τον άλλο.
-Συγκεκριμένα, συνέχισε απτόητη η Αγγελική, συνειδητοποίησα τη σχετικότητα της ηθικής.
-Ποιά σχετικότητα της ηθικής; Η ηθική είναι σαν τα μαθηματικά.
-Όχι, δεν είναι. Μπορώ να στο εξηγήσω με βάση τη συμπεριφορά του Ρασκόλνικωφ.
-Για λέγε, είπε ο Πέτρος κοιτώντας διακριτικά το ρολόι του.
-Ας πάρουμε ως θεμελιώδη ηθική βάση την εξής πρόταση:”Είναι απαράδεκτο να αφαιρέσει κανείς μια ανθρώπινη ζωή”. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι αληθές πάντα. Συγκεκριμένα, έχει ως εξαίρεση την περίπτωση της αυτοάμυνας. Και όχι μόνο, ποιά μάνα δεν θα έκανε επίθεση σε κάποιον που θα απειλούσε τη ζωή του παιδιού της; Αν ο άνθρωπος λειτουργεί με το ένστικτο της αυτοάμυνας, τότε δεν σκέφτεται ούτε λεπτό ότι είναι ανήθικο να σκοτώσει κάποιον άλλο.
-Πώς συνδέεται αυτό με τον Ρασκόλνικωφ;
-Ο Ρασκόλνικωφ πράγματι δεν βρισκόταν άμεσα σε αυτοάμυνα. Η γρια τοκογλύφα δεν απειλούσε τη ζωή του. Απλώς ζητούσε λεφτά, τα οποία δεν είχε ανάγκη για να ζήσει, εις βάρος ανθρώπων που βρίσκονταν σε ανέχεια. Επομένως, η απληστία της ήταν απειλή για την επιβίωση άλλων ανθρώπων. Στη συνείδησή του ο Ρασκόλνικωφ δικαίωσε ηθικά την πράξη του, επειδή την είδε ως πράξη αυτοάμυνας υπό μια πιο ευρεία έννοια, υπερασπιζόμενος όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και άλλους ανθρώπους.
-Ο φόνος είναι πάντα φόνος, όποια κι αν είναι η δικαιολογία, είπε κοφτά ο Πέτρος.

Posted in Uncategorized

6.Ενότητα

“Μήπως όμως το κριτήριο διαχωρίζει τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες; Σε εκείνους που ενδιαφέρονται για τον πόνο των άλλων και σε όσους είναι αδιάφοροι; Πώς ακριβώς αποδεικνύεται το ενδιαφέρον; Προφανώς με πράξεις.”

“Θα ήταν άραγε σωστό να μιλήσει κανείς για την ενότητα της ανθρωπότητας ανεξαρτήτως οποιασδήποτε κατηγοριοποίησης; Εξάλλου στην Εξομολόγηση του Σταυρόγκιν είναι τόσο φανερό ότι ακόμη κι οι λεγόμενες απάνθρωπες πράξεις είναι στην πραγματικότητα ανθρώπινες υπό την έννοια ότι γίνονται από ανθρώπους και όχι από εξωγήινους…”

“Στην πραγματικότητα μάλλον απλώς δεν υπάρχει κριτήριο. Ακόμη κι αν ισχυριστεί κανείς ότι τα καλύτερα βιβλία συνεισφέρουν στην ιδέα της ανθρώπινης ενότητας, δεν μπορεί να ξέρει κανείς πριν διαβάσει ένα βιβλίο, πού θα οδηγηθεί”, σκέφτηκε σε μεταγενέστερο χρόνο η Αγγελική. “Κι επιπλέον πόσο σωστό είναι να θεωρεί κανείς ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ένα; Ειδικά οι άνθρωποι που έχουν διαφορετικές πολιτικές ιδέες, δεν μπορούν και δεν θέλουν να νιώσουν ενότητα με τους αντιπάλους τους. Επομένως, τι ακριβώς περιλαμβάνει η ιδέα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ένα; Ο άνθρωπος που επιδιώκει να πλουτίζει ακόμη και από τη δυστυχία των άλλων από βιολογική άποψη είναι εξίσου άνθρωπος με εκείνον που δίνει από το υστέρημά του σε κάποιον που έχει ανάγκη. Ή μήπως όχι; Ίσως πρέπει να αρχίσω να καταγράφω τις απορίες μου σε ένα τετράδιο και καθώς διαβάζω να αρχίζω να δίνω απαντήσεις.”

Κι αφού σκέφτηκε τα παραπάνω, μπήκε σε ένα βιβλιοπωλείο και αγόρασε 3 βιβλία σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, πριν πέσει με τα μούτρα στο “Έγκλημα και Τιμωρία”. Δεν θυμόταν σχεδόν τίποτα από την πρώτη του ανάγνωση…

Posted in Uncategorized

5.Κριτήριο

Μπαίνοντας τυχαία σε ένα βιβλιοπωλείο, το “Ημερολόγιο Σοφίας” του Толстой της κέντρισε το ενδιαφέρον. Ώστε ακόμη κι ένας τόσο μεγάλος συγγραφέας ακολουθούσε τη διαδικασία να σημειώνει τις σκέψεις άλλων συγγραφέων, τις οποίες ήθελε να θυμάται, σε ένα ημερολόγιο… Όμως εκείνος αλίευσε τις σκέψεις αυτές διαβάζοντας βιβλία, ενώ η Αγγελική απλώς αντιγράφοντας από περιοδικά και εφημερίδες (και μάλιστα στην εφηβεία της, όχι αργότερα).
Το μάτι της έπεσε στη φράση του Henry David Thoreau, την οποία ο Толстой είχε καταγράψει για την 1η μέρα του Ιανουαρίου:
Διάβαζε πρώτα τα καλύτερα βιβλία, αλλώς θα διαπιστώσεις ότι δεν προλαβαίνεις.
Απόλυτα ορθό, αλλά ποιό ήταν το κριτήριο επιλογής των καλύτερων βιβλίων;

Στις 4 Ιανουαρίου ο Tolstoi είχε σημειώσει τη φράση ενός άραβα: Αν είσαι αδιάφορος στον πόνο των άλλων, δεν αξίζεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Ποιός ήταν αυτός ο ολότελα άγνωστος (στην Αγγελική) Μοσλέχ-αντ-Ντιν Σααντί;
saadi

Ευτυχώς, στην εποχή του ίντερνετ μπορείς να βρεις με ευκολία το Bani Adam
εδώ
Αλλά πώς να γκουγκλάρεις το κριτήριο επιλογής των καλύτερων βιβλίων; Ιδού η απορία. Ίσως το παραπάνω ποίημα να είναι η απάντηση.

Posted in Uncategorized

4.Αυτογνωσία, αυτή η άγνωστη

Η Αγγελική θεωρούσε ότι ήταν επαρκώς ευφυής, ώστε να διαπιστώνει συνεχώς πόσο αυξάνεται η άγνοιά της στο πέρασμα του ανελέητου χρόνου. Όμως, σε τι την διαφοροποιούσε αυτό από τον οποιονδήποτε ημιμαθή; Τέτοια ζητήματα τριβέλιζαν το μυαλό της αποκόβοντάς την από ουσιαστικότερες ασχολίες όπως η τακτοποίηση του σπιτιού, το πλύσιμο των ρούχων κλπ.
Όταν γνώρισε το Μάκη, θαύμασε τη βαθύτατη αυτογνωσία του. Σε μια κρίση πνευματικής διαύγειας την εντυπωσίασε με την ατάκα του:
“Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι Έλληνες…”
Γέλασε φυσικά, όπως κάνει κάθε γυναίκα όταν θεωρεί ότι την φλερτάρουν ακόμα κι όταν διατυπώνονται κοινοτοπίες παντελώς άσχετες με το φλερτ.
Δεν ήταν όμως επαρκώς ετοιμόλογη. Θα περνούσαν αρκετές μέρες κατά τις οποίες θα το επεξεργαζόταν με το φτωχό μυαλουδάκι της, ώστε να αποκρυσταλλώσει στη σκέψη της εκείνο που θα ήταν -ίσως- η ενδεδειγμένη απάντηση:
“Μάκη, πόσο δίκιο έχεις. Τι κρίμα όμως… Κανένας από όσους Έλληνες συμφωνούν με τη γνώμη αυτή δεν ακολουθεί τη ρηξικέλευθη πράξη να εγκαταλείψει τη χώρα, συμβάλλοντας έτσι στη μείωση του προβλήματος. Επομένως, το πρόβλημα της Ελλάδας είναι όντως οι Έλληνες. Είσαι τόσο σοφός, Μάκη!”
Ήταν περιττό, όμως, να τα θυμάται όλα αυτά, επειδή ο Μάκης εντωμεταξύ είχε γίνει Λούης…

Posted in Uncategorized

3.Golding εναντίον Σωκράτη

Αυτές οι φράσεις θα ήταν ο σκελετός για τη διαμόρφωση της κοσμοθεωρίας της. Πάνω σε αυτόν θα συμπλήρωνε ως σάρκα τις επιπρόσθετες γνώσεις που θα αποκόμιζε μέσω της ανάγνωσης βιβλίων. Ήταν απαραίτητο για εκείνη να υπεραναπληρώσει τη βαθιά έλλειψη αυτοεκτίμησής της, διαμορφώνοντας μια κοσμοθεωρία τόσο πλήρους σε αλήθεια, ώστε όχι μόνο θα εκτιμούσε πολύ περισσότερο τον εαυτό της, αλλά επιπλέον θα έπεφταν απάνω της όλοι οι νευροεπιστήμονες για να μελετήσουν τον εγκέφαλό της. Ήταν απλώς θέμα χρόνου.
Στο μεταξύ, σκεφτόταν ότι θα έπρεπε να βάλει σε κάποια θέση και τη φράση του William Golding: “Man produces evil as a bee produces honey.”. Σίγουρα όμως στην αμέσως υψηλότερη θέση θα έβαζε το “Ουδείς εκών κακός” του Σωκράτη. Η ιδέα ότι αυτές οι δύο ιδέες συγκρουόντουσαν μεταξύ τους την οδήγησε στο να τις εξοβελίσει και τις 2 από το τοπ τεν. Κάπου αλλού θα βρισκόταν η αλήθεια και σύντομα θα την ανακάλυπτε… Στο μεταξύ, στο τοπ τεν, δεν υπήρχε καμία σοφία διατυπωμένη από γυναίκα. Δε βαριέσαι… Πάντως ήταν πολυπολιτισμικό. Είχε και τον Χαλίλ Γκιμπράν που ήταν άραβας, είχε και Λάο Τσε που ήταν κινέζος. Μέχρι εκεί όμως. Αλίμονο αν δεν έβαζε στην πρώτη θέση το Σωκράτη. Κανονικά κάπου έπρεπε να βάλει και Επίκτητο: “Ταράσσει τοὺς ἀνθρώπους οὐ τὰ πράγματα, ἀλλὰ τὰ περὶ τῶν πραγμάτων δόγματα”, διότι έπρεπε να φανεί ότι ο Σαίξπηρ την πήρε την ιδέα copy paste*, αλλά δεν την ενδιέφερε να ασχοληθεί με διακειμενικότητες. Όλος ο κόσμος ξέρει ότι στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση. Ο σκοπός ήταν να φτιάξει ένα τοπ τεν στα γρήγορα. Άλλωστε ζούμε στην εποχή του ίντερνετ.

*Δεν υπάρχει τίποτε τόσο καλό ή τόσο κακό, η σκέψη το κάνει έτσι.” Σαίξπηρ

Posted in Uncategorized

2.Το μπλε ημερολόγιο

Προσπαθώντας να συμπυκνώσει τη σοφία όλων των εποχών σε ένα τοπ τεν τσιτάτων*, η Αγγελική κατέληξε στην παρακάτω κατάταξη.

10. Ο έρωτας είναι παιδί της αυταπάτης και πατέρας της απογοήτευσης. Μιγκέλ ντε Ουναμούνο
9. Αισθάνομαι οίκτο για τους πλούσιους. Είναι πάντοτε εκτεθειμένοι στον κίνδυνο να γίνουν φτωχοί. (;)
8. Γνωρίζοντας τον εαυτό του, κανείς δεν θα μείνει αυτό που είναι. Tόμας Μαν
7. Η ευγένεια σημαίνει πως πιστεύουμε στην ευφυϊα του άλλου. Ρολάν Μπαρτ
6. Κάθε ανθρώπου ο θάνατος είναι και δικός σου θάνατος. (;)
5. Η επιστήμη δεν μπορεί να λύσει το έσχατο μυστήριο της Φύσης, αφού σε τελευταία ανάλυση, εμείς οι ίδιοι είμαστε μέρος του μυστηρίου που προσπαθούμε να λύσουμε. Max Plank
4. Όταν συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους όπως αυτοί είναι, τους κάνουμε χειρότερους. Όταν τους συμπεριφερόμαστε όπως θα μπορούσαν να είναι, τους βοηθούμε να γίνουν αυτό που είναι ικανοί να γίνουν. Γκαίτε
3. Η αγάπη αρκείται στην αγάπη. Χαλίλ Γκιμπράν
2. Να είστε προσεκτικοί με τις σκέψεις σας. Είναι η αρχή των πράξεων. Λάο Τσε
1. Εν οίδα ότι ουδέν οίδα. Σωκράτης

Αυτές οι φράσεις…

Posted in Uncategorized