Πέλα Σουλτάτου, Η θάλασσα δεν είναι μπλε

Κρήνη Morosini στο Ηράκλειο

Ίσως η ειδοποιός διαφορά ενός πραγματικά καλού βιβλίου από ένα τυχαίο βιβλίο που δεν είναι καλό να είναι η απόλαυση που αντλεί κανείς ακόμα και διαβάζοντας για δεύτερη φορά το ίδιο έργο. Αυτή τη σκέψη έκανα με τη δεύτερη ανάγνωση του “Η θάλασσα δεν είναι μπλε” με αφορμή την επικείμενη παρουσίαση του βιβλίου στο Ηράκλειο Κρήτης.

Η συλλογή των διηγημάτων, που είναι πιο προσωπικά και εξομολογητικά από ό,τι μας είχε συνηθίσει σε προηγούμενα βιβλία η συγγραφέας, ξεκινά με το πρώτο ταξίδι που γίνεται από το Ηράκλειο προς τη μυθική, για ένα παιδί που δεν την έχει επισκεφτεί ακόμη, Αθήνα, μέσω θαλάσσης με καράβι. Κι ίσως ακριβώς η διάσχιση της θάλασσας την οποία έχουμε όλοι μας συνδέσει με το βαθύ μπλε ή αλλιώς θαλασσί και το σκούρο μαύρο τη νύχτα να σηματοδοτεί το ταξίδι προς την ενηλικίωση για πολλούς από εμάς δεδομένου ότι ζούμε σε μια χώρα που έχει μεγάλη σύνδεση με το υγρό στοιχείο. Η σκέψη ότι η θάλασσα δεν είναι μπλε γίνεται μια καλή αφορμή για να συνειδητοποιήσουμε ότι η γνώση που έρχεται με την ωριμότητα στην πραγματικότητα δεν αφαιρεί από την ομορφιά των πραγμάτων, αντίθετα, προσθέτει μια νέα διάσταση στη γοητεία του κόσμου που καλούμαστε να ερμηνεύσουμε. Το νερό είναι διάφανο, επομένως, όχι η θάλασσα δεν είναι μπλε. Τι θα γινόταν, όμως, αν τη βλέπαμε διάφανη; Το τελευταίο διήγημα δίνει το έναυσμα να ονειρευτούμε ή/και να φιλοσοφήσουμε το μέλλον. Θα είμαστε περισσότερο σοφοί, όταν θα γίνει διάφανη η θάλασσα ή θα έχουμε ταυτόχρονα χάσει την ικανότητα να απολαμβάνουμε τις χαρές της ζωής όπως τη ζούμε τώρα; Η Πέλα Σουλτάτου γράφει: “…Κι όταν πια σκοτάδι, κι όταν πια τέλος οι εκρήξεις και το φως και οι τόποι και οι γενέτειρες, ακολουθεί η μνήμη των άλλων και τούτος ο δρόμος δεν έχει τελειωμό.” (πηγή)

Η λογοτεχνική πένα της Πέλας Σουλτάτου μου άρεσε ήδη από το πρώτο της βιβλίο και συνεχίζει να μου αρέσει σε όλα τα βιβλία της, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, ανεξαρτήτως αν είναι μυθιστόρημα, νουβέλα ή διηγήματα. Τα χαρακτηριστικά που θεωρώ ότι έχει η γραφή είναι: επιρροή από και ενσωμάτωση πολλών διαφορετικών αναγνωσμάτων, ερεθισμάτων της εμπειρίας σε ένα αυθεντικό, ιδιαίτερο και αναγνωρίσιμο προσωπικό ύφος, σαφής προσωπική οριοθέτηση στον πολιτικό χάρτη, την οποία δεν έκρυψε ποτέ, αναπάντεχο και ευφυές χιούμορ ακόμη και μιλώντας για τα πιο σοβαρά ζητήματα, αιχμηρή γραφή εναντίον όλων των ιδεών και καταστάσεων που αντιμάχεται, αγάπη και υμνητική στάση για τη ζωή χωρίς ίχνος στρουθοκαμηλισμού ως προς τα προβλήματά της και ως προς την σκληρότητα των ανθρώπων.

Ανήκω σε εκείνη την κατηγορία που ό,τι κι αν γράψει η Πέλα Σουλτάτου το διαβάζω και το απολαμβάνω. “Η θάλασσα δεν είναι μπλε” δεν αποτελεί εξαίρεση και είναι ένα βιβλίο που το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Advertisement
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.