Πέλα Σουλτάτου, Ανκόρ

Η πρώτη επαφή με τη συγγραφέα έγινε με την εξαιρετική συλλογή διηγημάτων “Τα φώτα στο βάθος”.

Θυμάμαι καθαρά ότι η γραφή της με κέρδισε ήδη από τότε, το τεκμήριο εδώ και έκτοτε παρακολουθούσα τις συνεντεύξεις της, καθώς και ενδιαφέρθηκα αμέσως για το επόμενο βιβλίο της Πέλας Σουλτάτου με τίτλο “Ανκόρ”.

Ξαναδιαβάζοντας το μετά από έξι χρόνια διαπιστώνω ότι η μετάβαση της συγγραφέα από την μικρή φόρμα στο μυθιστόρημα υπήρξε και είναι άκρως επιτυχημένη και απολύτως γοητευτική. Το βιβλίο “Ανκόρ” είναι ένα απολαυστικό λογοτεχνικό έργο στο οποίο η συγγραφέας διαπραγματεύεται ένα εξόχως σημαντικό πολιτικοκοινωνικό πρόβλημα στον ιδιαίτερο μικρόκοσμο ενός νοσοκομείου (ο όρος μικρόκοσμος χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με το σύνολο της κοινωνίας) χρησιμοποιώντας όλα εκείνα τα μέσα που νοηματοδοτούν και ομορφαίνουν την ιστορία, αλλά και την ίδια τη ζωή, όπως μπορεί να είναι, παραδείγματος χάριν, η παρατήρηση ενός πουλιού που τσιμπολογάει ή η αφήγηση ενός κρυφού έρωτα στον εργασιακό χώρο.

Το θέμα του βιβλίου είναι οι επιθέσεις χρυσαυγητών σε αποκλειστικές νοσοκόμες αλλοδαπής καταγωγής σε χώρους νοσοκομείων. Μολονότι ούτε το θέμα ούτε ο χώρος δράσης προσφέρονται για τη δημιουργία ενός μυθιστορήματος για εύκολη και ανέμελη ανάγνωση, η συγγραφέας καταφέρνει με αξιοζήλευτη μαεστρία να γράψει μια ιστορία πολύ αισιόδοξη, υμνητική για τη ζωή, μεστή από συναισθήματα και τις σκέψεις που γεννιούνται για τους εργαζόμενους στον εν λόγω εργασιακό χώρο, που προφητεύει τη νίκη του αντιφασιστικού κινήματος. Οι ήρωες του βιβλίου είναι πολλοί και δεν κατονομάζονται, η συγγραφέας επιλέγει την περιγραφική ονομασία τους Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι ότι αποτυπώνεται η σκέψη τους, η οποία καθορίζει την δράση τους. Ακόμη κι ένας που κατονομάζεται ως μαχαιροβγάλτης και είναι ψηφοφόρος και μέλος της Χρυσής Αυγής παρουσιάζεται πραγματικός και όχι χάρτινος.

Πρόκειται για ένα αξιανάγνωστο λογοτεχνικό έργο, που το χάρηκα ίσως και περισσότερο από την πρώτη φορά ανάγνωσης, ένα βιβλίο που σε κάνει να θέλεις λίγες σελίδες ακόμη… και που όπως αναφέρει το οπισθόφυλλο, αφορά την πάλη του ανθρώπου ενάντια στο θάνατο, αλλά και στην πολιτική “ενσάρκωση” του θανάτου, το φασισμό.

Advertisement
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.