Μίκης Αναστασίου, Ο λογιστής

Μολονότι δεν τυχαίνει να είμαι ο εγνωσμένου κύρους βιβλιοκριτικός που αρθρογραφεί επί σειρά ετών σε κυριακάτικη εφημερίδα και, επομένως, ο πλέον αρμόδιος να συστήσει έναν καλό πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα στο αναγνωστικό κοινό, θα ήθελα να πω δυό λόγια για το “Λογιστή”, επειδή αποτελεί ένα βιβλίο που διαθέτει πολλές λογοτεχνικές αρετές, τις οποίες θα μπορούσαν να ζηλέψουν άλλοι εκκολαπτόμενοι επίδοξοι συγγραφείς.

Ο Μίκης Αναστασίου διαθέτει άψογη μαεστρία όσον αφορά την αφηγηματική τεχνική του, χειρίζεται την ελληνική γλώσσα με υποδειγματική συγγραφική δεξιότητα και διηγείται την ιστορία, η οποία είναι φαινομενικά απλή και καθημερινή όσον αφορά την πλοκή, με απόλυτα απολαυστικό τρόπο και λελογισμένη χρήση του χιούμορ. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα και προς επίρρωση των όσων μόλις ανέφερα θα παραθέσω την παρακάτω πρόταση: “Η σκέψη ότι καινούργιες γυναίκες θα αρχίσουν να κατρακυλάνε σαν πέτρες μπροστά στα μάτια του, […], γεννούσε μέσα του τρόμους κατολισθήσεων και όνειρα λιθοβολισμού” (σελ.64)

Ο κεντρικός ήρωας είναι στέρεος χαρακτήρας και άκρως ενδιαφέρων λόγω της γλαφυρότητας του τριτοπρόσωπου αφηγητή και το τί επίκειται να συμβεί στη ζωή του ενδιαφέρει πραγματικά τον αναγνώστη μολονότι είναι σαφές ότι δεν θα συμβεί τίποτα πολυπλοκότερο από απλά επεισόδια της πραγματικής ζωής, ενώ η ιστορία δεν παρουσιάζει πουθενά τη λεγόμενη … “κοιλιά” στη ροή της και κλείνει ευφυώς αφήνοντας τον κεντρικό ήρωα να συνεχίσει τη ζωή του μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των αναγνωστών. Με λίγα λόγια, “Ο λογιστής” αποτελεί ένα λογοτεχνικό έργο που φανερώνει ότι ο συγγραφέας του είναι άνθρωπος διαβασμένος (δεν είναι πάντα αυτονόητο) με δυναμικό στη συγγραφική τέχνη.

Προσωπικά, είχα πολύ καιρό να συναντήσω βιβλίο, το οποίο με ανάγκασε να ανατρέξω στο λεξικό για να πληροφορηθώ τη σημασία λέξεων που δεν θυμάμαι να είχα συναντήσει ξανά. Αυτό δεν συμβαίνει καθόλου συχνά σε ένα σύγχρονο έργο. Παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε κανείς να νομίσει ότι υπαινίσσομαι ότι υπάρχει εκζήτηση στην αφήγηση, θα ήθελα αντιθέτως να υπερθεματίσω ότι το κείμενο είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένο και αρμονικό, δεν υπάρχει πουθενά η αίσθηση ότι παρεισφρέει αταίριαστο ύφος, ο συγγραφέας μοιάζει να έρχεται από το παρελθόν όσον αφορά το επίπεδο της γλωσσικής επάρκειάς του.

Αν θα έπρεπε να βρω οπωσδήποτε κάτι να πω για να βοηθήσω ενδεχομένως να γίνει ακόμη καλύτερο το επόμενο βιβλίο του Μίκη Αναστασίου, θα έλεγα ότι θα ήταν χρήσιμο να δοθεί περισσότερη έμφαση στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο. Ανεξάρτητα από την προηγούμενη παρατήρηση, θα ήθελα να πω ότι “Ο λογιστής” ήταν ένα βιβλίο το οποίο χάρηκα πολύ που το διάβασα και καθόλου δεν βαρυγκόμησα, όπως είναι δυνατόν να συμβεί με άλλα βιβλία της σύγχρονης λογοτεχνίας είτε ελληνικής είτε ξένης. Ειλικρινά, θα με ενδιέφερε να παρακολουθήσω το επόμενο συγγραφικό βήμα του συγγραφέα.

Advertisement
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.