28.Το μόνο που μετράει

Η Εμμέλεια έκλεισε τα “Έξι εύκολα κομμάτια” , έχοντας μόλις διαβάσει εκείνη την παράγραφο για την οποία ζήλευε τον Feynman, καθώς ο Πέτρος επέστρεψε στο σαλόνι.
-Και τώρα τι θα κάνεις, αδελφούλη μου;
Ο Πέτρος δεν σκόπευε να συζητήσει περισσότερο το θέμα της δουλειάς και άλλαξε θέμα συζήτησης.
-Θα σου δώσω να διαβάσεις αυτό, είπε, σηκώνοντας από το τραπεζάκι το βιβλίο του László Krasznahorkai με τον τίτλο “Η Μελαγχολία της αντίστασης” .
Η Εμμέλεια, με τη σειρά της, δεν επέμεινε στο θέμα της απόλυσης. Του είχε εμπιστοσύνη. Όμως, παρατηρώντας το σελιδοδείκτη στη μέση του βιβλίου, σχολίασε:
-Μα, δεν το έχεις τελειώσει.
-Το έχω τελειώσει. Είναι αριστούργημα, της είπε και της το έδωσε.

Μετά από μια βδομάδα, ήταν Κυριακή και βρέθηκε για βόλτα στο λιμάνι της Βάρκιζας. Είχε φτάσει πια στο τέλος του βιβλίου και, τότε, κατάλαβε το λόγο που ο αδερφός της είχε αφήσει το σελιδοδείκτη ανάμεσα στη σελίδα 252 και 253:

Τον προστάτευε, όπως μπορούσε, με τη διαρκή του παρουσία (γιατί αν δεν ήταν εκεί, ήταν καθ’ οδόν), απέκρουε τις καταστροφικές εφόδους του εγκεφάλου του, ή, για την ακρίβεια, φρόντιζε να απαλύνει τις επιπτώσεις τους, και εμπόδιζε αυτό τον άντρα τον στοιχειωμένο από τη σκοτεινή θέαση του «κόσμου» να βυθιστεί μέσα σ’αυτή τη θέαση, αυτόν, τον Έστερ τον οποίο, εάν ο Βάλουσκα, αυτός ο «αξιοθαύμαστος καλλιτέχνης της υπαρξιακής έκστασης», δεν τον είχε αφυπνίσει σήμερα, θα είχε καταλήξει -όπως ακριβώς αυτή η πόλη και αυτή η χώρα είχαν καταστραφεί από τις κυρίαρχες ιδέες που με βλακώδη αλαζονεία αγωνίζονταν να διευθετήσουν την τάξη των ανθρωπίνων σχέσεων- να υποταχθεί στις δικές του έμμονες ιδέες, σαν για να εξεικονίσει, πληρώνοντας βαρύ τίμημα, το πώς μια πόλη και χώρα, πώς κάθε κυρίαρχη ιδεολογία, κάθε έμμονη ιδέα και κάθε κρίση που δεν βλέπει τον «κόσμο» παρά μόνο μέσα από τις παρωπίδες που φόρεσε μόνη της, καταστρέφουν τη ζωή, αυτό τον ατελείωτο πλούτο που βασίζεται σε αυθεντικές σχέσεις.

Η αντίσταση, λοιπόν, είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, η αγάπη, εκείνη που δεν μπόρεσε να δώσει στο γιο της η κυρία Πφλάουμ κι ίσως γι’ αυτό είχε αυτό το τέλος, σκεφτόταν η Εμμέλεια, ενώ ο γιος της τάιζε τα περιστέρια.

Advertisements
This entry was posted in Η ιστορία της Αγγελικής. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.