27.Σ’ ένα ποτήρι κρασί

Η συνέχεια του διαλόγου εκείνης της Πέμπτης ήταν αυτή:
-Άσ’τα τώρα αυτά, αδελφούλη μου, και πες μου για την απόλυσή σου.
-Ήταν κάτι που είχα διαισθανθεί ότι θα συνέβαινε. Κατά βάθος, το προκάλεσα.
-Δηλαδή;
-Πριν μία βδομάδα έγινε ένας αναπόφευκτος τσακωμός μ’ εμένα και τον Κώστα. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να μιλήσω τόσο άσχημα σε κάποιον. Για την ακρίβεια, έχω μετανιώσει που τον αποκάλεσα ηλίθιο. Ποτέ δεν λέμε σ’ έναν ηλίθιο κάτι τέτοιο. Δε βοηθάει στο να γίνει καλύτερος.
-Μα, καλά. Πώς έγινε;
-Η αφορμή ήταν ότι ξεκίνησε να μου λέει ότι δεν ήμουν αρκετά παραγωγικός το τελευταίο διάστημα. Συνέχισε να με κατηγορεί για διάφορα θέματα. Υποθέτω ότι ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να μου κάνουν ψυχολογικό πόλεμο, ώστε να παραιτηθώ. Ίσως, υποσυνείδητα το αντιλήφθηκα, οπότε, όταν σταμάτησε να μιλάει, απλώς του είπα με απόλυτη ηρεμία ότι ήταν ηλίθιος χωρίς να προσπαθήσω καθόλου να ανασκευάσω τα επιχειρήματά του.
-Ώστε λες ότι αυτός ο τσακωμός ήταν η αιτία της απόλυσής σου;
-Σίγουρα. Μπορώ να τον φανταστώ να λέει στο αφεντικό: «Διώξ’τον τώρα. Δεν θέλω να τον ξαναδώ μπροστά μου.» Τελοσπάντων, μήπως αντί για καφέ να πίναμε λιγάκι κρασί;
-Για να το ξεχάσουμε; Υπήρχε μια ωραία σχετική παράγραφος στο βιβλίο του Feynman “Έξι εύκολα κομμάτια” , την είχα σημειώσει σ’ εκείνο το σημειωματάριο, που έχασα.
-Εκεί έχω το βιβλίο, είπε ο Πέτρος δείχνοντας τη βιβλιοθήκη πριν πάει στην κουζίνα για να βάλει σ’ένα ποτήρι κρασί. Η Εμμέλεια σηκώθηκε, πήρε το βιβλίο, δεν δυσκολεύτηκε να βρει το απόσπασμα, ο σελιδοδείκτης είχε παραμείνει σ’ εκείνο το σημείο που την ενδιέφερε, στη σελίδα 109:

Κάποτε ένας ποιητής έγραψε: «Μέσα σ’ενα ποτήρι κρασί βρίσκεται ολόκληρο το σύμπαν.» Ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε με ποιά έννοια το είπε, οι ποιητές δεν γράφουν για να γίνονται κατανοητοί. Είναι, όμως, αλήθεια πως, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά ένα ποτήρι κρασί, θα δούμε μέσα του ολόκληρο το σύμπαν. Υπάρχει η πλευρά της φυσικής: το ανήσυχο υγρό που εξατμίζεται ανάλογα με τον άνεμο και τον καιρό, οι αντανακλάσεις του φωτός πάνω στο γυαλί, το ξέφρενο παιχνίδι των ατόμων που αποκαλύπτει η φαντασία μας. Το γυαλί είναι το απόσταγμα των πετρωμάτων του πλανήτη μας και στη σύστασή του διακρίνουμε τα μυστικά της ηλικίας του σύμπαντος και της εξέλιξης των άστρων. Ποιά είναι η παράξενη διάταξη των χημικών ουσιών μέσα στο κρασί; Πώς προήλθαν όλα αυτά; Υπάρχουν τα φυράματα, τα ένζυμα, τα υποστρώματα και τα προϊόντα. Εκεί, μέσα στο κρασί, βρίσκεται η μεγάλη γενίκευση: όλη η ζωή είναι προϊόν ζύμωσης. Ουδείς μπορεί να μελετήσει τη χημεία του κρασιού χωρίς ν’ανακαλύψει, όπως ο Louis Pasteur, την αιτία τόσων και τόσων ασθενειών. Και το χρώμα του -αυτό το ζωντανό πορφυρό χρώμα του κρασιού- αφήνει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στη συνείδηση όσων το προσέχουν! Αν ο μικρός νους μας, για λόγους ευκολίας, διαιρεί ένα ποτήρι κρασί -αυτό το σύμπαν- σε μέρη (φυσική, βιολογία, γεωλογία, αστρονομία, ψυχολογία κ.ο.κ.), ας μην ξεχνάμε ότι η φύση δεν το γνωρίζει! Ας ξαναμείξουμε, λοιπόν, τα μέρη του, κι ας θυμηθούμε εν τέλει σε τι μας χρησιμεύει. Ας το αφήσουμε να μας προσφέρει την έσχατη ευχαρίστηση: να το πίνουμε και να τα ξεχνάμε όλα!

Advertisements
This entry was posted in Η ιστορία της Αγγελικής. Bookmark the permalink.