23.H μαγεία της τρικυμίας

Μα η πραγματική ζωή έχει λαμπερά χρώματα, λέει ένα άλλο κομμάτι του εγκεφάλου του. Είναι φτιαγμένη από κάθε πιθανή απόχρωση, ακόμα κι απ’αυτές που δεν μπορούμε να δούμε. Η φύση όλη είναι μια φωτιά : Όλα παίρνουν μορφή, όλα ανθίζουν, όλα ξεθωριάζουν. Είμαστε αργοκίνητα σύννεφα.”
Margaret Atwood, Το παιδί της τρικυμίας, (Κεφ.29, Σελ.235)

Τα συναισθήματα της Εμμέλειας για την απώλεια του μπλε σημειωματάριου την ώθησαν να γράψει ένα γράμμα στο γιο της.
«Αγόρι μου γλυκό κι αγαπημένο,
Σήμερα συνέβη κάτι που με τρόμαξε, με στενοχώρησε, αλλά όσο περισσότερο το σκέφτομαι τόσο αισθάνομαι δυνατότερη που το αντιμετώπισα και συνεχίζω ελεύθερη τη ζωή μου.
Θα ήθελα πρώτα να σου πω ότι δε θυμάμαι πια τι ήταν εκείνο που, πριν να γεννηθείς, αγαπούσα τόσο πολύ όσο εσένα.
Αν ήμουν ο Πρόσπερος της “Τρικυμίας” του Shakespeare, θα σου έλεγα ότι το δουκάτο μου ήταν η βιβλιοθήκη μου (Πράξη 1, Σκηνή 2).
Παρά το γεγονός ότι ήταν -και είναι πάντα- ένα σταθερό σημείο αναφοράς, η αγάπη μου για τη βιβλιοθήκη δεν μπορεί ποτέ να συγκριθεί με την αγάπη μου για σένα.
Μια αγάπη που νιώθω σαν να υπήρχε από πάντα, παρά το γεγονός ότι γεννηθήκατε μαζί.
Εκείνο που συνέβη και με τρόμαξε, αγόρι μου, ήταν ότι έχασα ένα μπλε σημειωματάριο πολύτιμο για μένα.
Είχα σημειώσεις μιας ολόκληρης ζωής, ακόμη κι απ΄την εφηβεία μου.
Σημειώσεις αλιευμένες από αγαπημένα βιβλία.
Σκέψεις δικές μου χιλιοσβησμένες και ξαναγραμμένες.
Ένα σωρό κομμάτια φράσεων προορισμένων να γίνουν μια μέρα οι ψηφίδες για ένα βιβλίο που θα έγραφα με τη φιλοδοξία ο αναγνώστης να είσαι εσύ.
Το βιβλίο που θα έμενε σαν δώρο από εμένα να σε συντροφεύει, όταν θα φύγω.
Αλλά τελειώνοντας το “Παιδί της Τρικυμίας” της Margaret Atwood, οι ενόχες μου ότι έχασα κάτι πολύτιμο εξαφανίστηκαν.
Συνειδητοποίησα ότι αντί να θαυμάζεις όσα γράφει η μητέρα σου, θα προτιμούσα να σαλπάρεις με το δικό σου καράβι για το ταξίδι της γνώσης.
Κι αν μπορώ, να γίνω εγώ ο Άριελ, που θα εμποδίζει την τρικυμία.
Ή, μάλλον, θα σε αφήνω και στην τρικυμία ελεύθερο.
Γιατί είμαι σίγουρη ότι θα γίνεις καλός καπετάνιος.
Σ’αγαπώ τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές.
Κι όταν δεν θα είμαι πια εδώ, θα σ΄αγαπώ περισσότερο.
Η μητέρα σου Εμμέλεια»

We are such stuff
As dreams are made on, and our little life
Is rounded with a sleep
.”
William Shakespeare, The Tempest, Act 4

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.