John Kennedy Toole, Συνασπισμός ηλιθίων

The book is not autobiography; neither is it altogether invention. While the plot is manipulation and juxtaposition of characters, with one or two exceptions the people and places in the book are drawn from observation and experience. I am not in the book; I’ve never pretended to be. But I am writing about things that I know, and in recounting these, it’s difficult not to feel them. No doubt this is why there’s so much of [Ignatius] and why his verbosity becomes tiring. It’s really not his verbosity but mine. And the book, begun one Sunday afternoon, became a way of life. With Ignatius as an agent, my New Orleans experiences began to fit in, one after the other, and then I was simply observing and not inventing . . . .”
John Kennedy Toole [Πηγή]

Eξαιτίας του διαβρωτικού χιούμορ που διαποτίζει το Συνασπισμό Ηλιθίων, την πρώτη φορά το διαβάζει κανείς με έναν ανάλαφρο τρόπο. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι ολοφάνερα ο συγγραφέας θίγει σοβαρότατα ζητήματα, όπως π.χ. οι συνθήκες εργασίας σε ένα εργοστάσιο και η διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Εξαιτίας του διαβρωτικού χιούμορ, διαβάζοντας κανείς το βιβλίο, στιγμιαία προσπερνάει την προσωπική ιστορία του συγγραφέα. Ωστόσο, η αυτοκτονία του επανέρχεται στην επιφάνεια δημιουργώντας την απορία: «Μήπως, τελικά, τόσο αστείρευτο ειρωνικό χιούμορ δεν μπορεί παρά να έχει ως πηγή μια βαθύτατη πικρία;»
Εξαιτίας του χιούμορ και της ιστορίας του συγγραφέα, διαβάζει κανείς ξανά το βιβλίο. Ίσως επειδή ο αναγνώστης θέλει να κρατήσει τον συγγραφέα λίγο περισσότερο στη ζωή μέσα από το έργο του. Ως ευγνωμοσύνη για το γέλιο που του προσέφερε. Και τότε ξεδιαλύνει ακόμη καλύτερα η οπτική γωνία του Ιγνάτιου Ράιλυ.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.