18.Ένα κομμάτι χαρτί

“Πέθαναν επειδή κατέγραψαν τον εφιάλτη που είχαν ζήσει. Και τελικά, τόσος πόνος και τόσος πανικός συνοψίστηκαν σε χίλιες σελίδες ή δύο χιλιάδες στίχους. Το να χωράς τόσο πόνο σε μερικές σελίδες τυπωμένο χαρτί μοιάζει με τραγική ειρωνεία.”
Jaume Cabré, Confiteor

Η Εμμέλεια αγαπούσε την ανάγνωση βιβλίων μέσα στο κεντρικό αναγνωστήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Το γλυκό ανοιχτό πράσινο χρώμα των αμπαζούρ, όταν άναβε η λάμπα, απέπνεε ηρεμία. Η πειθαρχημένη ησυχία των αναγνωστών δεν ήταν καθόλου χαρακτηριστική για εκπροσώπους ενός μεσογειακού λαού. Κι, όμως, έλληνες ήταν. Μια όμορφη, νέα κοπέλα, ενώ διάβαζε, έπλεξε το δάχτυλό της γύρω από την αλυσιδίτσα με τα μικρά σφαιρίδια που χρησίμευε ως διακόπτης. Για λίγο, όμως. Ίσως εκείνη τη στιγμή να σκεφτόταν το αγόρι της. Πώς να ερμηνευτεί ακόμη και μια τέτοια ασήμαντη κίνηση; Ίσως ούτε η ίδια η κοπέλα να ήξερε την απάντηση. Εκτός αν ήταν φοιτήτρια ψυχολογίας ή κάτι τέτοιο.
“Θα πρέπει να φύγω. Δεν θα πάρω ταξί σήμερα. Θα πάρω το τρόλεϋ”, σκέφτηκε η Εμμέλεια. Κρατούσε το μπλε σημειωματάριο μαζί της, καθώς και 2 δικά της βιβλία. Της άρεσε να τα κρατάει στα χέρια παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να τα χωρέσει στο σακίδιο. Ίσως λιγάκι στριμωγμένα. Απλώς δεν ήθελε να τσαλακωθούν οι άκρες. Βγαίνοντας από την αίθουσα χαιρέτησε την υπάλληλο: “Καλό απόγευμα”. Κι εκείνη ανταπέδωσε το χαιρετισμό. Σχεδόν γνωριζόντουσαν.
Κοίταξε τη θέα από την αριστερή πλευρά της βιβλιοθήκης. Πάντα της άρεσε αυτή η εικόνα. Καθάριζε τα μάτια.
Η σκέψη της ήταν αλλού, όταν επιβιβαζόταν στο όχημα. Ήθελε πάση θυσία να βρει το χώρο της. Πάντοτε χρησιμοποιούσε ταξί για τις μετακινήσεις της κι έτσι δεν μπορούσε να γνωρίζει σε πόσο χρόνο θα ερχόταν το επόμενο τρόλεϋ. Για ποιό λόγο ήθελε να έρθει σε τόσο έντονη επαφή με ολότελα άγνωστους της ανθρώπους; Ίσως για να βγει από τον κόσμο της και να αναρωτηθεί πώς είναι η δική τους ζωή. Ή μήπως όχι; Καμμιά ανθρώπινη πράξη, όσο ασήμαντη κι αν είναι, δεν επιδέχεται μονοσήμαντη ερμηνεία.
Εντελώς αφηρημένη και χαμένη στις σκέψεις της, δεν συνειδητοποίησε ότι έπεσε από τα χέρια της το μπλε σημειωματάριο. Σαν ένα κομμάτι χαρτί χάθηκε, ενώ οι πόρτες του τρόλεϋ έκλεισαν.
“Το να χωράς ότι αγαπάς σε ένα μπλε τετράδιο και να το χάνεις τόσο φυσικά, όπως το νερό χάνεται στο διψασμένο έδαφος, αυτό είναι σε τελική ανάλυση το μάθημα που μας μαθαίνει η ζωή.” Με αυτή τη σκέψη προσπάθησε να ηρεμήσει, όταν επέστρεψε σπίτι και κατάλαβε τι είχε συμβεί.
vivliothiki

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.