16. Οι αναγνώσεις βιβλίων ως αλιεία

Απ’ όλα τα εργαλεία του ανθρώπου, το πιο εκπληκτικό είναι, χωρίς αμφιβολία, το βιβλίο.
Τα άλλα είναι προεκτάσεις του σώματός του. Το μικροσκόπιο και το τηλεσκόπιο είναι προεκτάσεις της όρασής του, το τηλέφωνο, προέκταση της φωνής του, έχουμε επίσης το αλέτρι και το ξίφος, που είναι προεκτάσεις του χεριού του.
Το βιβλίο, όμως, είναι άλλο πράγμα: το βιβλίο είναι προέκταση της μνήμης και της φαντασίας του
.”
Jorge-Luis Borges
Πηγή φωτογραφίας: https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4529935

Οι πόρτες του μετρό άνοιξαν. Στάση Πανεπιστήμιο. Η Αγγελική βγήκε από την έξοδο προς τη βιβλιοθήκη. Συνέχισε να περπατάει από τη Ρήγα Φεραίου προς την Ακαδημίας. Από εκεί θα έπαιρνε το τρόλεϋ.
Καθώς πλησίαζε προς τη στάση, το βλέπει να σταματάει σχεδόν γεμάτο και να ανοίγει τις πόρτες του. Ήθελε να τρέξει για να το προλάβει, αλλά τελευταία στιγμή διέκοψε τη φόρα της λίγο πριν πέσει στο καπώ ενός ταξί διερχόμενου από τον παράδρομο. Την ίδια στιγμή μια κοπέλα, που κρατούσε ένα σακίδιο και βιβλία, καθώς επιβιβαζόταν μαζί με άλλα 2 άτομα από τη μεσαία πόρτα, χάνει από τα χέρια της κάτι που έμοιαζε με μπλε σημειωματάριο. Οι πόρτες του τρόλεϋ έκλεισαν. Ήταν ήδη ασφυκτικά γεμάτο και ο οδηγός του λεωφορείου δεν θα ήθελε να χάσει χρόνο μπροστά σε ένα κόκκινο φανάρι.
Εντωμεταξύ, ο οδηγός του ταξί άρχισε να ωρύεται:
“Είσαι ηλίθια; Δεν πας να πέσεις από την Ακρόπολη, άμα θες ν’ αυτοκτονήσεις;”
Ατάραχη η Αγγελική σαν να μην την αφορούσε αυτό που είπε, τον περίμενε υπομονετικά να φύγει. Εκείνο που την ενδιέφερε περισσότερο ήταν το μπλε σημειωματάριο. Ήταν δυνατόν να μην κατάλαβε η κοπέλα ότι έπεσε από τα χέρια της; Μόνο τη στιγμή που βρέθηκε μπροστά στο σημείο όπου είχε πέσει και καθώς το σήκωνε από το δρόμο, σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να είχε πει στον ταξιτζή: “Άντε να χαθείς, ηλίθιε!” ή κάτι χειρότερο.
Ωστόσο, αναγνώριζε ότι ο ταξιτζής είχε ένα δίκιο. Όντως έπρεπε να κοιτάξει αριστερά, πριν διασχίσει τον παράδρομο. Απλώς την ενόχλησε η επιθετικότητα και η υπερβολή στα λόγια του.
Στην αρχή της φάνηκε ανεπίτρεπτο, αλλά στη συνέχεια άνοιξε το σημειωματάριο. Καθώς το ξεφύλλιζε, έδωσε άφεση αμαρτιών στον εαυτό της που τον έβρισε, έστω και στη σκέψη της. Η απρέπεια να διαβάζει τις προσωπικές σημειώσεις ενός άλλου πλάσματος χωρίς καμμιά εξουσιοδότηση, της φάνηκε ακόμη χειρότερη από τη στιγμιαία βρισιά που σκέφτηκε.
Το μπλε σημειωματάριο ήταν γεμάτο από αποσπάσματα από βιβλία και όχι μόνο. Μικρά προσωπικά κείμενα, αλλού αυτοβιογραφικά αλλού σαν αποσπάσματα ενός μυθιστορήματος, σκέψεις σκόρπιες, σβησίματα, γράμματα αλλού καλλιγραφικά και αλλού βιαστικά και ακατανόητα. Η κοπέλα προφανώς αλίευε, από τα βιβλία που διάβαζε, όσα θα ήθελε να θυμάται. Και όχι μόνο. Πιθανότατα είχε την επιθυμία να γράψει κάτι το δικό της. Είχαν κάτι κοινό: απομόνωναν τις φράσεις στις οποίες θα ήθελαν να επανέρχονται πιο συχνά, όταν δεν θα υπήρχε χρόνος να ξαναδιαβάσουν ολόκληρο το βιβλίο. Και τότε μια απορία σφηνώθηκε στο μυαλό της. Πώς θα μπορούσε να της επιστρέψει το σημειωματάριο, άραγε;

Advertisements
This entry was posted in Η ιστορία της Αγγελικής. Bookmark the permalink.