16. Οι αναγνώσεις βιβλίων ως αλιεία

Απ’ όλα τα εργαλεία του ανθρώπου, το πιο εκπληκτικό είναι, χωρίς αμφιβολία, το βιβλίο.
Τα άλλα είναι προεκτάσεις του σώματός του. Το μικροσκόπιο και το τηλεσκόπιο είναι προεκτάσεις της όρασής του, το τηλέφωνο, προέκταση της φωνής του, έχουμε επίσης το αλέτρι και το ξίφος, που είναι προεκτάσεις του χεριού του.
Το βιβλίο, όμως, είναι άλλο πράγμα: το βιβλίο είναι προέκταση της μνήμης και της φαντασίας του
.”
Jorge-Luis Borges

Οι πόρτες του μετρό άνοιξαν. Στάση Πανεπιστήμιο. Η Αγγελική βγήκε από την έξοδο προς τη βιβλιοθήκη. Συνέχισε να περπατάει από τη Ρήγα Φεραίου προς την Ακαδημίας. Από εκεί θα έπαιρνε το τρόλεϋ.
Καθώς πλησίαζε προς τη στάση, το βλέπει να σταματάει σχεδόν γεμάτο και να ανοίγει τις πόρτες του. Ήθελε να τρέξει για να το προλάβει, αλλά τελευταία στιγμή διέκοψε τη φόρα της λίγο πριν πέσει στο καπώ ενός ταξί διερχόμενου από τον παράδρομο. Την ίδια στιγμή μια κοπέλα, που κρατούσε ένα σακίδιο και βιβλία, καθώς επιβιβαζόταν μαζί με άλλα 2 άτομα από τη μεσαία πόρτα, χάνει από τα χέρια της κάτι που έμοιαζε με μπλε σημειωματάριο. Οι πόρτες του τρόλεϋ έκλεισαν. Ήταν ήδη ασφυκτικά γεμάτο και ο οδηγός δεν θα ήθελε να χάσει χρόνο μπροστά σε ένα κόκκινο φανάρι.
Εντωμεταξύ, ο οδηγός του ταξί άρχισε να ωρύεται:
“Είσαι ηλίθια; Δεν πας να πέσεις από την Ακρόπολη, άμα θες ν’ αυτοκτονήσεις;”
Ατάραχη η Αγγελική σαν να μην την αφορούσε αυτό που είπε, τον περίμενε υπομονετικά να φύγει. Εκείνο που την ενδιέφερε περισσότερο ήταν το μπλε σημειωματάριο. Ήταν δυνατόν να μην κατάλαβε η κοπέλα ότι έπεσε από τα χέρια της; Μόνο τη στιγμή που βρέθηκε μπροστά στο σημείο όπου είχε πέσει και καθώς το σήκωνε από το δρόμο, σκέφτηκε: “Άντε να χαθείς, ηλίθιε!”.
Ωστόσο, αναγνώριζε ότι ο ταξιτζής είχε ένα δίκιο. Όντως έπρεπε να κοιτάξει αριστερά, πριν διασχίσει τον παράδρομο. Απλώς την ενόχλησε η επιθετικότητα και η υπερβολή στα λόγια του.
Καθώς ξεφύλλιζε το σημειωματάριο, έδωσε άφεση αμαρτιών στον εαυτό της που τον έβρισε, έστω και στη σκέψη της. Η απρέπεια να διαβάζει τις προσωπικές σημειώσεις ενός άλλου πλάσματος χωρίς καμμιά εξουσιοδότηση, της φάνηκε ακόμη χειρότερη από τη στιγμιαία βρισιά που σκέφτηκε.
Το μπλε σημειωματάριο ήταν γεμάτο από αποσπάσματα από βιβλία και όχι μόνο. Σκέψεις σκόρπιες, σβησίματα, αλλού καλλιγραφικά και αλλού ακατανόητα γράμματα. Η κοπέλα προφανώς αλίευε από τα βιβλία που διάβαζε όσα θα ήθελε να θυμάται. Είχαν κάτι κοινό. Πώς θα μπορούσε να της επιστρέψει το σημειωματάριο, άραγε;

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.