Παύλος Μάτεσις, Η μητέρα του σκύλου

madre di cane
Η Ραραού, ώριμη πλέον και ταλαντούχα ηθοποιός, εκ παραλλήλου δε “ορφανό πεσόντος εν Αλβανία”, αφηγείται με απολαυστικά χιουμοριστικό τρόπο την ιστορία της, την ιστορία της οικογένειάς της και τελικά, με φαινομενική αφέλεια χάρη στη μαεστρία του Μάτεσι, την ιστορία της Ελλάδας από την κατοχή έως και την απελευθέρωση.
Οι πεποιθήσεις της Ραραούς;
Εγώ βασιλόφρων είμαι, αλλά τα τραγούδια της αριστεράς με σαγηνεύουν.”
Τα όνειρά της;
Διότι διατηρούσα εγώ από προπολεμικώς τα καλλιτεχνικά μου όνειρα, να βγω ηθοποιός[…] Αυτό κυρίως καταλόγιζα στην Κατοχή και τον Άξονα, γι’αυτό κυρίως τους κατηγορώ: που πήγαν να βάλουνε φραγμό στην καλλιτεχνική μου πτήση.”
Κι ο κύριος Άλφιο;
Μπορεί να ήταν εχθρός της πατρίδος, αλλά η ελληνική φιλοξενία σ’αυτά είναι πολύ αδέκαστη, δεν επιτρέπεται να στενοχωράς καλεσμένο, έστω και κατακτητή.”
Κι οι Γερμανοί;
Και πολύς κοσμάκης έφαγε ψωμάκι ξελακκώνοντας νάρκες. Σε κάτι μας ωφέλησαν και οι Γερμανοί.”
Κι ο Έλληνας (που εξασφάλιζε τη σύνταξή του με τη μεσολάβηση του πολιτικού αρκεί να ψήφιζε εν αγνοία του και ο απών αδερφός);
Είχα την άλλη σύνταξη της Αλβανίας, γι’ αυτό δεν παντρεύτηκα, για να μην τη χάσω. Η σύνταξη είναι πιο σταθερή από όποιον σύζυγο. Και πιο θερμή. Και ούτε έχω τύψεις που εξαπατώ το έθνος. Αυτό γιατί κούρεψε τη μαμά μου;”

Αληθινό αριστούργημα που περιγράφει γεγονότα, υπό άλλη γωνία δραματικά, με τόσο ανάλαφρο τρόπο, ώστε διαβάζεται μονορούφι.

Το 2002 βραβεύτηκε μαζί το βιβλίο “Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα” με το βραβείο Premio letterario Giuseppe Acerbi.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.