8.Παιδική αθωότητα

Καθώς ο Πέτρος άνοιγε την πόρτα για να φύγει από την καφετέρια, η Αγγελική άρχισε να κάνει σκόρπιες σκέψεις. “Οι περισσότερες -αν όχι όλες- οι θρησκείες θεωρούν το φόνο ως αμαρτία. Αλήθεια, αν ο φόνος ήταν από καταβολής κόσμου κάτι κακό, γιατί ήταν αποδεκτή πράξη η απόφαση των αθηναίων δικαστών να καταδικάσουν το Σωκράτη να πιει το κώνειο; Στο κάτω κάτω ο Σωκράτης δεν ήταν ένας serial killer. Αντίθετα, έμελλε να γίνει ένας από τους φιλοσόφους με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κι ωστόσο κι εγώ ως παιδάκι δεν σκότωνα τα τζιτζίκια στη στέρνα του παππού; Για ποιό λόγο δεν αισθανόμουν ότι κάνω κάτι κακό; Κι όταν ψαρεύει κανείς; Όταν ο μπαμπάς σκότωνε κοτόπουλα; Ποιός αισθάνεται τύψεις;…
Η λέξη κλειδί είναι η λέξη “αισθάνεται“. Ίσως για να εμποδίσουμε τον εαυτό μας να κάνει μια πράξη βίας, θα πρέπει να νιώσουμε ότι αυτό είναι λάθος. Οι άνθρωποι δεν δρουν πάντα με την επεξεργασία της λογικής. Αλήθεια, γιατί δεν ερωτευτήκαμε ποτέ με τον Πέτρο; Τόσο λογικοί ήμασταν πάντα; Τελοσπάντων, ίσως να ζούμε έναν έρωτα πλατωνικό. Αλλά τι είναι πλατωνικός έρωτας; Ποιός νοιάζεται; Πάω σπίτι να διαβάσω την Απολογία του Σωκράτη…”

This entry was posted in Η ιστορία της Αγγελικής. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.