8.Παιδική αθωότητα

Καθώς ο Πέτρος άνοιγε την πόρτα για να φύγει από την καφετέρια, η Αγγελική άρχισε να κάνει σκόρπιες σκέψεις. “Οι περισσότερες -αν όχι όλες- οι θρησκείες θεωρούν το φόνο ως αμαρτία. Αλήθεια, αν ο φόνος ήταν από καταβολής κόσμου κάτι κακό, γιατί ήταν αποδεκτή πράξη η απόφαση των αθηναίων δικαστών να καταδικάσουν το Σωκράτη να πιει το κώνειο; Στο κάτω κάτω ο Σωκράτης δεν ήταν ένας serial killer. Αντίθετα, έμελλε να γίνει ένας από τους φιλοσόφους με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κι ωστόσο κι εγώ ως παιδάκι δεν σκότωνα τα τζιτζίκια στη στέρνα του παππού; Για ποιό λόγο δεν αισθανόμουν ότι κάνω κάτι κακό; Κι όταν ψαρεύει κανείς; Όταν ο μπαμπάς σκότωνε κοτόπουλα; Ποιός αισθάνεται τύψεις;…
Η λέξη κλειδί είναι η λέξη “αισθάνεται“. Ίσως για να εμποδίσουμε τον εαυτό μας να κάνει μια πράξη βίας, θα πρέπει να νιώσουμε ότι αυτό είναι λάθος. Οι άνθρωποι δεν δρουν πάντα με την επεξεργασία της λογικής. Αλήθεια, γιατί δεν ερωτευτήκαμε ποτέ με τον Πέτρο; Τόσο λογικοί ήμασταν πάντα; Τελοσπάντων, ίσως να ζούμε έναν έρωτα πλατωνικό. Αλλά τι είναι πλατωνικός έρωτας; Ποιός νοιάζεται; Πάω σπίτι να διαβάσω την Απολογία του Σωκράτη…”

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.