7.Η σχετικότητα της ηθικής

-Ξέρεις, Πέτρο, έκανα κάποιες σκέψεις διαβάζοντας το “Έγκλημα και Τιμωρία”.
-Ε, καλά. Δεν είσαι η μόνη. Ξέρεις πόσοι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη το έχουν πάθει αυτό;
Ο Πέτρος ήταν φίλος της Αγγελικής από τα φοιτητικά τους χρόνια. Τους έδενε η αμοιβαία ανάγκη να κοροϊδεύουν ο ένας τον άλλο.
-Συγκεκριμένα, συνέχισε απτόητη η Αγγελική, συνειδητοποίησα τη σχετικότητα της ηθικής.
-Ποιά σχετικότητα της ηθικής; Η ηθική είναι σαν τα μαθηματικά.
-Όχι, δεν είναι. Μπορώ να στο εξηγήσω με βάση τη συμπεριφορά του Ρασκόλνικωφ.
-Για λέγε, είπε ο Πέτρος κοιτώντας διακριτικά το ρολόι του.
-Ας πάρουμε ως θεμελιώδη ηθική βάση την εξής πρόταση:”Είναι απαράδεκτο να αφαιρέσει κανείς μια ανθρώπινη ζωή”. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι αληθές πάντα. Συγκεκριμένα, έχει ως εξαίρεση την περίπτωση της αυτοάμυνας. Και όχι μόνο, ποιά μάνα δεν θα έκανε επίθεση σε κάποιον που θα απειλούσε τη ζωή του παιδιού της; Αν ο άνθρωπος λειτουργεί με το ένστικτο της αυτοάμυνας, τότε δεν σκέφτεται ούτε λεπτό ότι είναι ανήθικο να σκοτώσει κάποιον άλλο.
-Πώς συνδέεται αυτό με τον Ρασκόλνικωφ;
-Ο Ρασκόλνικωφ πράγματι δεν βρισκόταν άμεσα σε αυτοάμυνα. Η γρια τοκογλύφα δεν απειλούσε τη ζωή του. Απλώς ζητούσε λεφτά, τα οποία δεν είχε ανάγκη για να ζήσει, εις βάρος ανθρώπων που βρίσκονταν σε ανέχεια. Επομένως, η απληστία της ήταν απειλή για την επιβίωση άλλων ανθρώπων. Στη συνείδησή του ο Ρασκόλνικωφ δικαίωσε ηθικά την πράξη του, επειδή την είδε ως πράξη αυτοάμυνας υπό μια πιο ευρεία έννοια, υπερασπιζόμενος όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και άλλους ανθρώπους.
-Ο φόνος είναι πάντα φόνος, όποια κι αν είναι η δικαιολογία, είπε κοφτά ο Πέτρος.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.