6.Ενότητα

“Μήπως όμως το κριτήριο διαχωρίζει τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες; Σε εκείνους που ενδιαφέρονται για τον πόνο των άλλων και σε όσους είναι αδιάφοροι; Πώς ακριβώς αποδεικνύεται το ενδιαφέρον; Προφανώς με πράξεις.”

“Θα ήταν άραγε σωστό να μιλήσει κανείς για την ενότητα της ανθρωπότητας ανεξαρτήτως οποιασδήποτε κατηγοριοποίησης; Εξάλλου στην Εξομολόγηση του Σταυρόγκιν είναι τόσο φανερό ότι ακόμη κι οι λεγόμενες απάνθρωπες πράξεις είναι στην πραγματικότητα ανθρώπινες υπό την έννοια ότι γίνονται από ανθρώπους και όχι από εξωγήινους…”

“Στην πραγματικότητα μάλλον απλώς δεν υπάρχει κριτήριο. Ακόμη κι αν ισχυριστεί κανείς ότι τα καλύτερα βιβλία συνεισφέρουν στην ιδέα της ανθρώπινης ενότητας, δεν μπορεί να ξέρει κανείς πριν διαβάσει ένα βιβλίο, πού θα οδηγηθεί”, σκέφτηκε σε μεταγενέστερο χρόνο η Αγγελική. “Κι επιπλέον πόσο σωστό είναι να θεωρεί κανείς ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ένα; Ειδικά οι άνθρωποι που έχουν διαφορετικές πολιτικές ιδέες, δεν μπορούν και δεν θέλουν να νιώσουν ενότητα με τους αντιπάλους τους. Επομένως, τι ακριβώς περιλαμβάνει η ιδέα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ένα; Ο άνθρωπος που επιδιώκει να πλουτίζει ακόμη και από τη δυστυχία των άλλων από βιολογική άποψη είναι εξίσου άνθρωπος με εκείνον που δίνει από το υστέρημά του σε κάποιον που έχει ανάγκη. Ή μήπως όχι; Ίσως πρέπει να αρχίσω να καταγράφω τις απορίες μου σε ένα τετράδιο και καθώς διαβάζω να αρχίζω να δίνω απαντήσεις.”

Κι αφού σκέφτηκε τα παραπάνω, μπήκε σε ένα βιβλιοπωλείο και αγόρασε 3 βιβλία σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, πριν πέσει με τα μούτρα στο “Έγκλημα και Τιμωρία”. Δεν θυμόταν σχεδόν τίποτα από την πρώτη του ανάγνωση…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.