Francis Crick, Μια εκπληκτική υπόθεση

Δεν υπάρχει πιο δύσκολη στην κατανόηση και πιο ανιαρή στο διάβασμα μορφή πεζού λόγου από το μέσο επιστημονικό άρθρο.
(Δείγμα χιούμορ από τον πρόλογο του βιβλίου)

Ο Francis Crick και ο James Watson είναι ευρύτερα γνωστοί, επειδή περιέγραψαν με ακρίβεια την ελικοειδή δομή του DNA και κέρδισαν το νόμπελ ιατρικής το 1962. Ομολογώντας ότι δεν προσφέρει τον τελικό ορισμό της συνείδησης, ο Crick προσεγγίζει το ζήτημα της “αναζήτησης της ψυχής” από την οπτική γωνία του επιστήμονα που έχει συνηθίσει να χρησιμοποιεί την πειραματική μέθοδο.

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και έντιμο. Ο Crick παραδέχεται ότι δεν δίνει οριστική απάντηση, αλλά υποστηρίζει ότι η κατεύθυνση που θα πρέπει να ακολουθηθεί για την προσέγγιση της απάντησης είναι η ενδελεχής επιστημονική έρευνα.

Η ουσία της Εκπληκτικής Υπόθεσης έχει ήδη διατυπωθεί προ πολλού: “Ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει ότι οι ηδονές, οι απολαύσεις, το γέλιο και η ευχαρίστηση, αλλά και οι λύπες, ο πόνος, η μελαγχολία και ο θρήνος, δεν προέρχονται από πουθενά αλλού παρά μόνο από τον εγκέφαλο. Ιπποκράτης (460-370 π.Χ.)

Ο Crick γίνεται πιο συγκεκριμένος όσον αφορά τη λειτουργία του εγκεφάλου, κάνοντας λόγο για τη συμπεριφορά  και την αλληλεπίδραση των νευρικών κυττάρων (ή νευρώνων). Επίσης, προσθέτει ότι ακόμη και η αίσθηση της προσωπικής ταυτότητας, αλλά και η ελεύθερη βούληση οφείλονται στη λειτουργία των νευρώνων. Αυτή είναι η Εκπληκτική Υπόθεση.

Γράφει χαρακτηριστικά: “Ένας σημερινός νευροβιολόγος δεν χρειάζεται τη θρησκευτική έννοια της ψυχής για να εξηγήσει τη συμπεριφορά των ανθρώπων και άλλων ζώων.[…] Δεν πιστεύουν όλοι οι νευροεπιστήμονες ότι η ιδέα της ψυχής είναι μύθος -ο σερ John Eccles είναι αξιοσημείωτη περίπτωση-, αλλά το πιστεύει σίγουρα η πλειονότητά τους. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι είναι πλέον ικανοί να αποδείξουν πως η συγκεκριμένη ιδέα είναι λανθασμένη, αλλά περισσότερο στο ότι, επί του παρόντος, δεν χρειάζεται τέτοια υπόθεση.” (σελ.26, εκδόσεις Κάτοπτρο) Ένας έλληνας που σίγουρα συμφωνεί είναι ο νευροεπιστήμονας Γιώργος Παξινός.

Όσον αφορά τα νευρωνικά δίκτυα, επισημαίνει ότι θα πρέπει να δοκιμαστούν πολλά μοντέλα και οι παραλλαγές τους.

Ο εγκέφαλος δεν μοιάζει ούτε κατ’ ελάχιστο με έναν υπολογιστή γενικών χρήσεων. Διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου, ακόμη και διαφορετικές περιοχές του νεοφλοιού, ειδικεύονται, τουλάχιστον εν μέρει, στο χειρισμό διαφορετικών τύπων πληροφορίας. Μεγάλο μέρος μνήμης φαίνεται ότι αποθηκεύεται στα ίδια σημεία που διεκπεραιώνουν και επίκαιρες λειτουργίες. Όλα αυτά είναι πολύ διαφορετικά από τον κλασικό υπολογιστή του von Neumann, αφού στον υπολογιστή οι βασικές υπολογιστικές λειτουργίες (πρόσθεση, πολλαπλασιασμός, κ.ά.) αναπτύσσονται σε ένα ή λίγα σημεία, ενώ η μνήμη είναι αποθηκευμένη σε πολλά εντελώς διαφορετικά σημεία. Τελικά, ενώ ένας υπολογιστής έχει σχεδιαστεί προσεκτικά από μηχανικούς, ο εγκέφαλος έχει εξελιχθεί χάρη στη φυσική επιλογή μέσα από πάρα πολλές γενιές ζώων. Κατά συνέπεια, υπάρχει ένας εντελώς διαφορετικός σχεδιασμός.” (σελ.256, εκδόσεις Κάτοπτρο)

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.