Κατερίνα Μαλακατέ, Κανείς δεν θέλει να πεθάνει

Ένα καλό βιβλίο είναι με τον τρόπο του πολλά βιβλία. Κάφκα, μαγικός ρεαλισμός, αλλά και τόσα άλλα που ανακαλύψα είτε με την πρώτη είτε με τη δεύτερη ανάγνωση, ώστε δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Πρόκειται για μια νουβέλα συγκλονιστική, ιδίως επειδή κρύβει* μια ειρωνεία απέναντι στα ομολογουμένως “δύσκολα” (εντός ή εκτός εισαγωγικών) θέματα π.χ. της ανάγκης του ανθρώπου να πιστέψει στην αθανασία ή της αληθινής αγάπης μάνας και παιδιού ή εγγονιού και γονέα του γονιού, που ωστόσο δεν είναι πάντα ιδανική (πράγμα αναπόφευκτα ανθρώπινο).
Οι καυστικές πινελιές δίνουν στη νουβέλα απίστευτη γοητεία, πέρα από τη μαγεία που έτσι κι αλλιώς διαχέεται εξαιτίας του πράσινου μενταγιόν. “Βλαστημά μέσα από τα δόντια του, μια βαριά αφρικανική βρισιά, πριν αφεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα. Όχι πώς ξέρει ποιός είναι ο Μορφέας ούτε και τον νοιάζει.”
Αληθινά έξοχη τόσο από άποψη χιούμορ όσο και από κάθε άποψη η πρόταση: “Όταν τελικά οι άγγελοι τη βρήκαν και τη διέταξαν να γυρίσει, αυτή είχε ήδη παιδιά με το Διάβολο και δεν ήθελε να αφήσει τα παιδιά της.” Ειρωνεία και ταυτόχρονα φιλοσοφία σε 7 μόνο λέξεις: “Ήταν αιχμάλωτη ενός καλού και ελεήμονος θεού.”
Κι ενώ τα ζητήματα που πραγματεύεται η συγγραφέας είναι πάμπολλα και εξόχως σοβαρά, πατάει πάνω τους με τα ανάλαφρα βήματα μιας γάτας που πηδάει από εδώ κι από εκεί κάνοντας τη φιλοσοφία και τη μαγεία κομμάτι της καθημερινότητας.
(«Κανείς δεν θέλει να πεθάνει», Κατερίνα Μαλακατέ, εκδ. Ο κήπος με τις λέξεις, 2013, σελ.136)

Περισσότερα για το βιβλίο από την ίδια τη συγγραφέα εδώ.

(* Ή ίσως και να μην την κρύβει σε δεύτερη ανάγνωση.)

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.