Ιωάννα Μπουραζοπούλου, Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;

Τόσο διαβολεμένα πρωτότυπο, συναρπαστικό και ιδιοφυές βιβλίο που σε αφήνει …στήλη άλατος. Κλείνοντας το, αισθάνθηκα χαρά τόσο για το απρόσμενο τέλος που σου αναποδογυρίζει λυτρωτικά τα συναισθήματα, αφού ένας κόσμος γεμάτος φόβους, καχυποψία και παραληρήματα αποκτά νόημα, όσο και γιατί το έγραψε μια ελληνίδα συγγραφέας.
Είναι σημαντικό να διαπιστώνει κανείς ότι ακόμη κι όταν -ίσως- έχουν ειπωθεί τα πάντα στο παρελθόν, υπάρχουν ακόμη δυνατότητες να γραφούν αξιόλογα βιβλία, δηλαδή τέτοια που να αξίζει να διαβαστούν και δεύτερη φορά, αρκεί να υπάρχει δυνατή και εξόχως δημιουργική φαντασία. Τέτοια που να τροφοδοτεί και εκείνη του αναγνώστη.
Το μυθιστόρημα αυτό της Μπουραζοπούλου τόσο λόγω θέματος (6 διαφορετικοί χαρακτήρες εξίσου υποτελείς σε μια απρόσιτη ανώτερη διοίκηση που προκαλούν απέχθεια, αλλά και κάποτε ταύτιση) όσο και λόγω ύφους (οι αλληλοσυμπληρούμενες και αλληλοαναιρούμενες επιστολές των 6 που είναι τα πρίσματα μέσω των οποίων καλείται ο Φιλέας Μπουκ να δει τι πραγματικά συνέβη και να φτιάξει το πιο σημαντικό Επιστολόλεξό του) αναπόδραστα οδηγεί σε απεμπλοκή από τη συνήθη σκέψη, φτιάχνοντας καινούριες συνδέσεις στα γρανάζια του εγκεφάλου του αναγνώστη.
Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; Τι διάβασε ο Φιλέας Μπουκ; Αν μπορεί κανείς να δει την πραγματικότητα σαν ομαδική παραίσθηση, μπορεί να φανταστεί και το απολύτως απίθανο ως δυνατότητα; Έχει η τέχνη και η εξέγερση διέξοδο σε καθεστώς ανελευθερίας; Για την ώρα θα ξεσκονίσω το μύθο για τα Σόδομα και τα Γόμορρα, πριν ξαναδιαβάσω μελλοντικά το βιβλίο.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.